Twee feestjes op één dag!
Angela en Léon van de Camping hadden me uitgenodigd voor hun 25 jarig huwelijksfeest, sterker nog: met de Alkmaar-kennissen die ook elk jaar op Ta Fête staan, waren wij de enige gasten op de camping. Want er kwamen maar liefst honderd mensen op het feest en een heleboel ervan bleven slapen.
Maar eerst op de fiets naar Ahoy. Zonnebrand weer vergeten, natuurlijk. En in de file voor een openstaande Erasmusbrug.
En de vaste foto van de parkeerplek van m’n fiets met het nummer van m’n reçu.
Geen Robert Glasper vandaag want ik vond gisteren beetje tegenvallen en ik wilde graag naar Missouri, m’n favoriete zaal. Gisteren wat het er veel te warm maar vroeg in de middag ging het nog wel. En ik was benieuwd naar Nu Orchestra.
Nu Art Orchestra Missouri 15:30 – 16:45 Modern Creative Big Band
Leuk! Enthousiasts jonge mensen en een enkeling blijft maar zwaaien naar bekenden in het publiek.
Niet zoveel van blijven hangen, alleen dat meisje van Bimhuis de zaal presenteerde. Ben haar twee jaar terug tegengekomen toen Mijke de zaal presenteerde. Ilya, geloof ik. Toen ik zat te grappen met Mijke vroeg ze me later ” Weet je wel wie dat is?”. Nee, wist ik niet! Hahaha!
Noha Saré Murray 16:45 – 17:45 Soul, R&B
Wachtend op Noha: Battlefield van Jarrod Lawson. Toch wel bijzonder: de muziek die afgespeeld wordt in afwachting van het optreden. Bijna altijd hele goede muziek en altijd in lijn met wat er live gaat spelen. Ik Shazaam echt heel veel! Dus ik ontdek van alles om straks en de komende weken op Spotify op te zoeken.
Muziek van Noha is erg mooi en ook een hoop in te ontdekken. Als een salade met heel veel verschillende ingrediënten en kleuren, smaken en texturen. Hard, zacht, knapperig. Zij heeft een prachtige soulvolle stem, twee achtergrondzangeressen en één zanger; verder alleen de broer van Noha die gitaar speelt maar vooral veel electronica bedient en voor een deel via z’n gitaar aanstuurt. Bass, drums, percussie en toetsen van hem dus. Tranen bij mij maar geen idee waarom. Tranen van blijheid.
Marcus Miller presents We Want Miles Nile 18:00 – 19:15 Jazz fusion Funk
Voor mij het ABSOLUTE TOPPUNT van NSJ dit jaar. Marcus Miller is een fantastische bassist, Mike Stern een (voor mij) Zappa-achtige gitarist en Bill Evans (saxofoon) een bekende naam die ik verder niet kan plaatsen. Met Mino Cinelu (percussion) hebben ze met Miles optredens gedaan na het uitkomen van We Want Miles.
Miles Davis had returned to the studio in 1980, after a long hiatus during which he left the trumpet alone and focused on women and cocaine. We Want Miles is a double album produced by Teo Macero and released by Columbia Records in 1982. The album combines recordings from the first live appearances by Davis in more than five years, at Boston’s Kix Club, on June 27, 1981.
Russell Gunn op trompet en dat moet je maar durven, Miles spelen. Ik heb geen idee of ‘ie erbij in de buurt kwam maar mij blies ‘ie volkomen omver.
Eén beeld staat op m’n netvlies gebrand: de trompetist op de rand van het podium, voorover leunend richting het publiek en z’n trompet ver vooruit gestoken, precies in mijn richting. Hij blies een snerpende uithaal recht in m’n gezicht en die kwam aan!
Kippevel!
Tranen eerst in m’n ogen en daarna stromend over m’n gezicht! Ik stond op tien meter in een afgeladen en uitzinnige Nile en ik wist niet wat me overkwam of wat me raakte.
Alles komt nu terug terwijl ik het herbeleef. Inclusief tranen.
Wat is dat?
In Tantra-termen: energie, resonantie, momentum. Emotie, liefde!
Amaro Freitas Trio Madeira 18:30 – 19:45 Spiritual jazz Brazilian jazz
Even gekeken naar Amaro Freitas Trio maar Marcus Miller denderde nog na. En een veel te warme zaal, alweer. Ben lekker naar buiten gegaan, eerste biertje van de dag en een hamburger. Een ‘Double Trouble’, de enkele was er niet. Ugh.
Charlie Puth Nile 20:45 – 21:45 Pop
Ruim op tijd dus kon vooraan staan net als bij Marcus Miller. Ben benieuwd, ik ken Charlie Puth niet maar volgens mij van hem gehoord van René, de jongen die ik ken van Victorie. Misschien kom ik ’m tegen, hij zou ook gaan. Krijg nog een biertje van ‘m, geloof ik!
Wachtend op Charlie: B-Side van Khruangbin & Leon Bridges. Wat is dat toch fijne muziek! Vaker naar luisteren!
Charlie Puth is helemaal top en fantastisch echter… in zijn genre. En dat is niet het mijne.
Doei Charlie, zeker weten dat je me niet aangeraden bent door René!
Volgens NRC: “(…) de lichtvoetige pop van Charlie Puth voelde veel te bleekjes voor North Sea Jazz.”
Ik vond het echt helemaal nergens op lijken, domme harde bende.
Alex Isley (dochter van) Darling 22:00 – 23:00 Alternative R&B
Maar het zal aan mij gelegen hebben! Of aan de warmte! Alex Isley had ik me op verheugd maar ook deze zaal was veel te warm en geluidsniveau bijna pijnlijk hoog. Extra jammer dat ik m’n oordopjes vergeten was, die waren daar echt nodig. Soundcheck was veelbelovend, jammer hoor.
Niet meer toegekomen aan Sun Ra Arkestra in Madeira 22:45 – 00: 00 (spiritual jazz) en ook dat was jammer want twee jaar terug was Kahil El’ Zabar’s Ethnic Heritage Ensemble het beste van dat festival. Ik heb denk ik iets vergelijkbaars gemist.
Kahil El’ Zabar’s Ethnic Heritage Ensemble – Can you find a place where there’s peace and hapiness in this world…?
Wel weer een mooie festivaldag, hoor! En lekker fietsweer!
Op naar het feest in Schipluiden!
Helaas kon ik Angela en Léon niet vinden. Dus ik heb lekker m’n eigen biertje gedronken met m’n eigen noten-mix, in het donker bij m’n tent. Innig tevreden.